YILDIRIM EKİPLER AMİRİ KENAN !

Polislik sınavı vardı… Hevesimiz cebimizden büyüktü. Gittik başvuru yapalım dedik,

 

“Meslek liseliler başvuramaz” dediler.

Boynumuzu bükmedik ama içimiz biraz sustu.

“Ne edek gardaş… kader” dedik, döndük.

O gün anladık;

herkesin hayali üniforma giymek değildir,

bazılarının kaderi o üniformaya uzaktan dua etmektir…

İmam hatipten çıkınca polis olamazsın dediler,

subay olamazsın dediler…

Ama kim demiş insanın içinde taşıdığı vatan sevgisine yasak var diye?

Çocuk aklı işte…

Biraz da filmlerden…

Cüneyt Arkın’ın o sert bakışları,

“Yıldırım Ekipler Amiri Kenan!” diye yankılanan replikler…

Biz de sokak aralarında hayal kurardık;

bir gün bir köşeden çıkıp adaleti biz dağıtacakmışız gibi…

Olmadı.

Nasip değilmiş.

Ama o gece…

15 Temmuz Darbe Girişimi gecesi…

Televizyonda gördük, içimiz yandı.

Dudullu tepesinin eteğinde bir karakol vardı.

Mahalle ayaktaydı.

Kiminin elinde bayrak, kiminin elinde yürek…

Silahı olan silahını aldı, olmayan duasını…

“Çekmeköy’den hareket olur” dedik,

koşa koşa karakola gittik.

Kapıda nöbet tutan polis…

Bizi görünce gözleri doldu.

O an anladık;

polis dediğin sadece üniforma değil…

Bir milletin ayakta kalma iradesiymiş.

Polis;

gecenin en karanlık saatinde bir annenin içini rahatlatan sestir.

Bir çocuğun korktuğunda sığındığı ilk güven duvarıdır.

Sokağın sessizliğinde yankılanan ayak sesidir,

“Ben buradayım” diyen görünmez bir gölgedir.

Polis;

kavganın büyümesini engelleyen sabırdır,

öfkenin önüne çekilen settir.

Bir yangında ilk koşan,

bir kazada ilk eğilen,

bir kayıpta ilk arayan,

bir felakette en önde duran insandır.

Herkes evine çekildiğinde nöbeti başlayan,

herkes bayram yaparken mesaiye duran,

herkes uyurken gözünü kırpmayan…

Bir düzen varsa bu ülkede,

bir çocuk parkta korkmadan oynuyorsa,

bir esnaf kepengini güvenle kapatıyorsa,

bir anne “gecikti” diye telaş etse de

yine de umutla kapıyı bekliyorsa…

orada bir polisin emeği vardır.

Ve bir de kimsenin görmediği bir cephe vardır…

Narkotik polisi.

Onlar;

sokağın görünen suçuyla değil,

görünmeyen zehriyle savaşır.

Bir gencin damarına girmeden önce yakalar o karanlığı,

bir annenin gözyaşı olmadan önce keser o yolu.

Gece baskınlarında kapıları çalan,

aylarca iz süren,

bir dosyanın içinde bir hayat kurtaran adamlardır onlar.

Bir paket madde yakalandığında

haberlerde sadece rakam görünür…

Ama o rakamın içinde

kurtulmuş hayatlar,

dağılmamış aileler,

kararmamış gençlikler vardır.

Narkotik polisi;

bir neslin geleceğini omuzlarında taşır.

Sessiz kahramandır…

Çünkü onların başarısı,

yaşanmamış felaketlerdir.

Bir genç düşmemişse o bataklığa,

bir çocuk kaybolmamışsa o karanlıkta,

bil ki bir narkotik polisi gecesini gündüzüne katmıştır.

İşte bu yüzden…

Bu ülkenin emniyeti için

gecesini gündüzüne katanların hakkı ödenmez.

Şehit olan polisin hakkı ödenmez…

Gazinin hakkı ödenmez…

Biz belki o üniformayı giyemedik,

ama her siren sesinde içimiz ceket ilikler hâlâ…

Allah rahmet eylesin şehitlerimize,

mekânları cennet olsun.

Rabbim bu ülkenin nöbetini tutan

tüm emniyet mensuplarına

sağlık, sıhhat, güç versin…

Çünkü bazı insanlar meslek yapmaz;

bir milleti omuzlarında taşır…