CELAL ABBAS VEFÂSI!

 

 

Muharrem ayı, takvimdeki bir ay olmanın ötesinde, İslam ümmetinin hafızasında derin izler bırakan bir muhasebe mevsimidir. Kur'an'da zikredilen haram aylardan biridir; öyle ki savaşın ve kan dökmenin bile yasaklandığı, insanların emniyet içinde yaşamalarının amaçlandığı bir zaman dilimidir.

 

Fakat kaderin ibretli cilvesidir ki, barışın ve hürmetin ayı olan Muharrem'de, insanlık tarihinin en büyük acılarından biri yaşanmıştır. , Resûlullah'ın gözünün nuru, Ehl-i Beyt'in sultanı, ailesi ve sadık yol arkadaşlarıyla birlikte Kerbelâ çölünde kuşatılmıştır. Günlerce susuz bırakılan o kutlu kafile,saltanatı için değil, hakikatin ve adaletin ayakta kalması için bedel ödemiştir.

 

 Celâl Abbas denildiğinde ise akla sadakat gelir. Vefa gelir. Kardeşlik gelir. Fırat'ın suyuna ulaşmışken, dudakları çatlamış, ciğeri yanmışken avuçlarına aldığı suya bakıp kardeşini ve çadırdaki çocukları hatırladığı rivayet edilir. O an suyu içmek ile vefayı seçmek arasında bir tercih yapmamış; zaten onun gönlünde vefa, sudan daha kıymetliymiş. "Hüseyin susuzken ben nasıl içerim?" diye özetlenen o duruş, asırlardır gönüllerde yankılanan bir sadakat nişanesi olmuştur.

 

Kerbelâ'nın hikâyesi yalnızca susuzluğun hikâyesi değildir. Hak ile gücün, vicdan ile menfaatin, sadakat ile ihanetin karşı karşıya gelişinin hikâyesidir. Bir avuç insanın sayıya değil hakikate yaslanmasının hikâyesidir.

 

Kerbelâ çölünde susuz kalanlar sadece bedenler değildi; aslında insanlığın vicdanı da orada büyük bir imtihandan geçti. Bu yüzden Muharrem geldiğinde matem sadece gözyaşı değildir. Kerbelâ'yı anlamak; adaleti, vefayı, emaneti ve doğru bildiği yolda bedel ödemeyi hatırlamaktır.

 

Hz. Hüseyin'in duruşu bize hakkın yanında olmayı, Hz. Abbas'ın sadakati ise dostluk ve vefanın ne demek olduğunu öğretir. Aradan asırlar geçse de Kerbelâ'nın kumları arasından yükselen ses hâlâ aynıdır:

 

"İnsan bazen suya değil, değerlerine susar. Ve bazı gönüller vardır ki, kendileri yanarken bile başkasının susuzluğunu düşünür."