Eksik Bir Yanımız, Kanayan Bir Yanımız: Anneler Günü

 

Takvimler yine o malum günü gösteriyor. Sokaklar çiçekçilerle, vitrinler "en güzel hediye" sloganlarıyla süslü. Televizyonlarda, sosyal medyada anne sevgisinin yüceliğine dair paylaşımlar akıyor. Oysa bazıları için bugün, bayram neşesinden ziyade, göğüs kafesinin sol yanında ince bir sızıyla başlıyor.

Kendi hikâyemden biliyorum; 2020 yılında annemi sonsuzluğa uğurladığımdan beri, Anneler Günü benim için artık kutlanan bir günden ziyade, özlemin katmerlendiği bir tarih. Anne kokusunun çekildiği bir evde, sesinin yankısının silindiği odalarda bayram sabahları biraz daha sessiz geçiyor. İnsanın yaşı kaç olursa olsun, annesi gittiğinde o çocuk yanı hep bir parça öksüz kalıyor. Toprak altında bir annesi olan her evlat, bugünü bir yanıyla buruk karşılıyor.

Ancak bu yıl yüreğimizi sadece kendi kişisel kayıplarımız değil, dünyanın bir ucunda, Gazze’de yaşanan büyük bir insanlık trajedisi de dağlıyor. Bizler bir çiçeğin eksikliğini hissederken, orada anneler evlatlarını, evlatlar ise dünyadaki tek sığınakları olan annelerini toprağın altına değil, bir yıkımın ortasına bırakıyor.

Gazze'deki anneler... Günlerdir gökyüzünden sevgi değil, ateş yağan bir coğrafyada; evlatlarını karın tokluğuna değil, hayatta tutma pahasına uyutan kadınlar. Kendi acımızı onlarınkiyle kıyaslamak mümkün mü? Onlar sadece birer "anne" değil, her biri birer direniş abidesi. Evladının üzerine titrerken, yarınını görememenin o korkunç ağırlığı altında ezilen anneler...

Ve bir de o çocuklar var. Bayram sabahına annesinin sıcaklığıyla değil, barut kokusu ve enkaz gürültüsüyle uyanan küçük canlar. Dünyanın en masum, en savunmasız varlıkları; öksüz kalan, kimsesizliğin ortasında bir başına hayata tutunmaya çalışan o çocuklar. Onların Anneler Günü, bir mezar taşına dokunmak ya da yıkılmış bir evin enkazında annesinin kokusunu aramaktan ibaret.

Bugün, kendi annelerimize sarılabiliyorsak bunun bir lütuf olduğunu hatırlayalım. Eğer annemiz yanımızda değilse, ondan öğrendiğimiz merhameti başkalarına ulaştıralım. Ama en çok da duamızı ve sesimizi, annesiz kalan o çocuklara, evladını kaybetmiş o acılı annelere gönderelim.

Çünkü anne sevgisi evrenseldir; ama anne acısı, özellikle de adaletsizliğin ortasında kalanların acısı, tüm dünyanın ortak yası olmalıdır. Kendi kaybımın gölgesinde, dünyanın tüm mahzun annelerine ve öksüz kalan çocuklarına selam olsun.ahirete irtihal  etmiş annelerimize rahmet ve özlemle ...